isang taon na pala mul ang umalis ako ng pinas

nde ko na maalala kung nahalikan ko ba o nayakap ko man lang ba c aya nung umalis ako

nagmamadali kasi noon

umaga kami gumising para mag ayos ng mga gamit

mahirap ang mahuli sa takdang oras

kelangan 2 oras bago ang flight naka check-in ka na.

Isang taon na mula noon,

Ilang bwan pagkatapos noon, sobrang miss ko c Aya

tinanong ko sya kung namimiss nya rin ba ko

at kung gusto nya na kong umuwi

"Hindi, ang gusto ko lang yung padala mo."

Biglang huminto ang mundo ko noon ng narinig ko yun sa telepono.

Heto ako nde makatulog sa gabi

umiiyak

Ayaw ko kasi sana na magkalayo kami

Naawa ako sa kanya

Wala na nga syang tatay

pati ako na nanay nya mawawala pa ba sa tabi nya?

pero ang anak kong mag wawalong taon pa lang noon

nagsalita ng ganoon.

Sabi ng ibang pinagsabihan ko

"MATALINONG BATA!"

sabi ko naman

siguro dapat na kong magisip

mag- isip para sa sarili ko.(though ang akala ng lahat ng asa paligid ko e sarili ko nga lang ang iniisip ko.  Opo iniisip ko rin ang kapakanan ng anak ko.)

have a life ika nga.

Pero after few months,

eto na ang bata biglang umiyak sa gitna ng gabi

naalala nya daw ako.

naisip nya na rin daw ang kawalan ko sa tabi nya.

Ngayon,

Kuntento na lang muna kami sa paguusap sa Yahoo

Alam ko isang araw

magkakasama rin kami

at hindi na muling magkakahiwalay.

Miss You Nak!!!!

Mama LOVES YOU!!